De eerlijke kant van zorgen voor een partner met PTSS

"Ik ben blij dat je er even niet bent" een antwoord waarbij de eerlijke kant, van zorgen voor een partner met PTSS naar voren komt. Soms is eerlijk zijn het liefste wat je kunt doen, ook als het pijn doet.

Ben jij nog blij, nog gelukkig in je relatie?

Blijheid, vreugde is niet alleen maar gelukkig zijn, het gaat dieper. Gelukkig zijn hangt vaak af van je omstandigheden, en die zijn niet altijd je van het. Vreugde, zit dieper, dat is een weten en ongeacht je omstandigheden toch blij kunnen zijn. Weet jij het verschil bij jezelf te herkennen?

Er waren periodes in de begintijd van de PTSS bij mijn man dat ik dat verschil niet meer wist, dat ik ook zei dat ik niet gelukkig was. De situatie thuis, de emoties die daarbij kwamen kijken, maakten dat ik weinig energie had door het constant schakelen tussen mijn man, zijn emoties, zijn PTSS, en onze kinderen, de thuissituatie.
Dit ging zover, dat toen hij 3 weken intern therapie had en ik hem aan de telefoon had dat ik zei: “ik ben blij dat je er even niet bent !” Dit was hard, maar wel wat het was.

Dit heeft hem geraakt, gekwetst zelfs, en het gaf meer druk om te herstellen, er was twijfel bij hem, moet ik nog wel naar huis, ben ik nog gewenst?. De andere kant was dat, juist doordat ik het vertelde, erover gesproken werd, het later ruimte gaf om samen te kijken naar hoe verder.
Die 3 weken was een periode waarin ik kon opladen en zelf kon kijken naar hoe verder. Weer kon resetten naar waar liggen mijn grenzen in mijn kunnen en mijn willen.

Het waren maar 3 weken interne therapie, voordat hij wegging leek dat heel lang, maar de tijd vloog voorbij. Er was helaas geen enkel gesprek met mij als partner, alleen maar therapie voor hem. Net in de tijd dat hij daar zat was er wel 1 avond dat er een soort “open avond” was en dat ik met onze zoon daar ben geweest om te zien waar hij verbleef, wat hij daar deed, maar daar hield het mee op. Geen enkele betrokkenheid, geen enkele uitleg over wat er daar gebeurde en hoe verder als hij weer thuis kwam.De scheiding die ptss bracht werd zo weer wat groter door de therapie die hij kreeg.

Niemand in onze omgeving begreep wat er gebeurde, die begreep waar we doorheen gingen. Waarom hij 3 weken niet thuis was en ik weinig tijd had voor anderen. Ik weet hoe het leven als alleenstaande moeder is met 3 kinderen van vroeger, maar dat gevoel kwam weer even terug. Een buurvrouw zei tegen mij “wat ben jij een sterke vrouw” en ik dacht toen alleen maar, ja dat is wat jij ziet, maar ondertussen lig ik huilend in mijn bed!

Nee gelukkig was ik toen zeker niet, maar ik heb wel vreugde gekend in kleine momenten die we hadden en waar ik nu ook op terug kan kijken als energiegevers. Als leermomenten, voor ons beiden, waardoor ons huwelijk sterker is geworden.

Herken jij dit? Sta jij ook naast iemand met PTSS en weet je niet meer waar jij begint en de ander ophoudt? Ik begeleid partners die dit pad bewandelen. Meer weten, mail mij op [email protected]