Kan jij nog naar je man luisteren?

Mijn man was werkzaam bij de forensische opsporing, en vaak kreeg ik de vraag: wat is dat? We legden het altijd uit als: "zie het een beetje als de serie CSI, alleen word een zaak niet in 60 minuten opgelost".

Op tv politie series kijken is leuk en interessant, dan zit je dicht tegen de buis gekluisterd om niks te missen. Er word over gesproken, maar er is geen besef dat er een aantal beelden zijn die onze partners daadwerkelijk in het echte leven tijdens het politiewerk meemaken.
Als je er goed over nadenkt besef je dat het geen plaatjes zijn die je graag tegenkomt in het echte leven, maar het zijn wel de beelden die op het netvlies blijven hangen. Het zijn de beelden waar niet over gepraat wordt, ja onderling met collega’s maar niet thuis.

Mijn man en ik werkte beiden we bij de politie, dus de verhalen over wat we meemaakte werd gedeeld. De bijbehorende emoties konden worden besproken en vaak was 1 woord genoeg om begrip te krijgen als je je even terugtrok om de dag te verwerken van de pittige situaties die waren geweest.

Als ik bij collega’s thuis over de vloer kwam, en zij hebben een partner die niet bij de politie werkte, merkte ik dat er veel onbegrip was. Puur omdat de partner niet zelf de impact van het werk ervaarde, ondanks alle goedbedoelde moeite die de partner deed om zich te verplaatsen.

Ja, er werd geluisterd naar verhalen van de ongevallen die waren gebeurd of het nu met of zonder letsel was. Ook naar de verhalen van een vermissing werd geluisterd, meegeleefd en het werd nog levendiger als die vermissing ook op tv kwam, dan was er beeld bij het geluid van het verhaal.

Maar niet alle verhalen werden verteld, dat kon ook niet, soms omdat de zaak het niet toeliet, of omdat de situatie te heftig was om een ander mee te belasten. Niet alleen beelden zetten zich vast in onze hersenen maar ook verhalen, en sommige beelden en verhalen gun je niemand.

Als je bij een overlijden was geweest, kwam je thuis om te vertellen dat er iemand was overleden, niet om te vertellen of iemand zich verhangen had of voor de trein was gaan staan. Er wordt niet gesproken over de situatie dat je iemand aantreft bij een auto-ongeluk, en dan heb ik het nu alleen nog maar over de “lichtere” situaties. Thuis wil je delen, maar kan het helaas niet altijd.

Als je als partner niet door hebt wat dit doet, kan het zo zijn dat je signalen verkeerd interpreteert. En zie dit niet als veroordeling, zo bedoel ik het absoluut niet, maar meer als heads up, als inzicht. Denk aan slecht slapen, dromen, wakker schrikken in de nacht, woelen, tandenknarsen, enkele signalen dat er te veel beelden om het netvlies blijven hangen. Maar ook dingen vergeten, zich afzonderen zijn tekenen dat er werksituaties verwerkt worden.
Het kan zelfs zo zijn dat er meer bezorgdheid is naar het thuisfront of een extra knuffel omdat hij net bij een overlijden is geweest en dit beeld bewustwording gaf over zijn eigen naasten.

Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar waar het om gaat is, blijf praten, en als dat niet lukt, wees stil, blijf geïnteresseerd, maak situaties niet kleiner dan ze zijn, of onrealistischer, luister naar je man als hij onder druk staat.

Merk je nu dat je er zelf niet meer uitkomt, er is een plek waar je dit kwijt kunt, kunt delen, wees welkom op het ptss platform.