Moedig zijn betekent niet geen angst voelen

Dit ervaringsverhaal is in "ik" vorm geschreven vanwege de privacy van de betrokkenen.

Ons leven als politie gezin.

De relatie liep al even niet lekker, steeds vaker was er miscommunicatie, begrepen we elkaar niet meer en ik kon er mijn vinger niet op leggen. Door de wisseldiensten liepen we nog wel eens langs elkaar heen. Ik was vaak daarnaast ook nog druk met de kinderen, ons leven kabbelde een beetje voort.

Het begon met op te vallen dat hij na de nachtdienst bier dronk, want daar kon hij dan goed op slapen zei hij, en voor zijn lichaam was het avond dus kon het prima. In het begin dacht ik er niet over na, maar toen dit dagelijks gebeurde kreeg ik hier mijn bedenkingen bij, maar omdat hij zei dat het geen verslaving was liet ik het los. In het begin werd hij vrolijk als hij dronk, later sloeg dit om naar angst aanvallen, slecht slapen, nachtmerries.

De moed overstemt de angst.

Hulp zoeken dachten we in eerste instantie niet aan, het waren allemaal beelden van het werk op straat. Verhangingen, auto ongevallen, ongelukken met kinderen. Hij noemde het verwerking en het kwam door vermoeidheid. Verder werd er niet over gesproken, totdat ik tijdens mijn werk gebeld werd door zijn vader!

"wil je direct naar huis gaan en kijken wat er aan de hand is, want ik vertrouw het niet" Ik begreep er niks van, wat was er aan de hand, wat was er gezegd? Ik werd kort bijgepraat en voelde de ernst van de situatie en heb alleen maar tegen mijn leidinggevende gezegd dat ik meteen weg moest. Thuis aangekomen zag ik dat de schuurdeur op een kier stond, er lag een touw geknoopt op de vloer, en daar zat "een hoopje mens" op de grond. Hij zag er vermoeid uit, verdrietig en verloren.

Ik schrok me rot, dit had ik niet zien aankomen, het enige wat ik me kon bedenken was mijn leidinggevende bellen. Doordat we in dezelfde regio werkten kende mijn leidinggevende mijn partner ook, hij zorgde ervoor dat er collega's kwamen om te ondersteunen en we zouden gaan kijken naar hulp.

De hulp zonder diagnose.

Fast forward; hulp kwam, vrijwillige opname van een paar dagen in een kliniek. Hier kwam naar voren dat hij thuis niet alles vertelde. Dat de angst en paniek aanvallen ook overdag gebeurde, dat hij zoveel spanning in zijn lijf voelde dat hij niet meer wilde leven. Verbijstering, onmacht, angst, alles gierde door mijn lijf, hoezo dan? waarom? en de kinderen dan? hoe moeten we nu verder?

Ik begreep nu wel waarom het soms niet lekker ging thuis en ik ging onbewust op automatische piloot, probeerde hem zoveel mogelijk te ontzien, het was al geen prater, dus dat was een extra obstakel. Zijn therapie hielp zei hij, hij werd wat rustiger, begon weer zin te krijgen in het leven en na verloop van tijd ging hij weer aan het werk. In de tussentijd, had hij met enkele collega's wat contact maar het was niet veel. Op het werk was gezegd dat niemand contact met hem mocht opnemen, dus ze kwamen vaak bij mij om te vragen hoe of het ging. Er werd niet naar mij gevraagd maar naar hem en dat vond ik op dat moment ook logisch, want ja het ging met hem niet goed.

Het vergeten thuisfront

In tussentijd merkte ik dat er spanning in mijn lijf kwam, onverwachtte geluiden schrok ik van, in het werk was dit niet handig, want er waren genoeg spannende momenten waar ik in terecht kwam. Ik kon om "niets" in huilen uitbarsten, en mijn slaap werd er ook niet beter op. Ik begon te merken dat ik hem niet meer alleen durfde te laten met de kinderen, want wat als? Langzaam aan ging ik onderuit, en kwam ik thuis te zitten met een burn-out. Niemand begreep het, totdat ik bij de psycholoog zat, die mij confronteerde met alles wat er in dat afgelopen anderhalf jaar was gebeurd. Dat waar ik moedig was geweest, constand door was gegaan, aan had gestaan, had ik mijn lichaam in de overlevingsstand gezet. Gevoel van angst had ik weggedrukt, want als ik die toeliet wat dan?

De psycholoog was de eerste die naar mij luisterde, dat hadden mijn collega's en leidinggevenden (op 1 na) niet gedaan. Iedereen was bezig met hem, maar ik was het thuisfront, ik stond naast hem, maar men zag mij niet. Er is geen een keer hulp aangeboden, en nu denk ik, hoe dan? Waar is dit mis gegaan? waarom word er niet gekeken naar de partners? Later bleek mijn partner PTSS te hebben, dit later moet je zien als jaren later.

PTSS de stille moordenaar!

Langzaam aan heb ik steeds meer collega's zien uitvallen met PTSS, degene met PTSS zat op een eigen eilandje, want vaak werd er tegen ons als collega's gezegd: "laat maar met rust, neem geen contact op". Hierdoor ontstond een "uit het oog, uit het hart" situatie en vervolgens hoorden we dat er collega's waren die het leven niet meer zagen zitten er uit stapte, dat huwelijken kapot gingen en nog meer ellende.

Als ik dit nu zo deel, maakt het me boos, verdrietig, omdat het zo anders kan. We horen een blauwe familie te zijn, we zijn partners op straat, maken heftige dingen mee, maar zodra de voordeur dichtgaat is het thuisfront, de echte partner er alleen nog maar. Daar waar PTSS het leven binnensluipt en een stille moordenaar word.

Ik hoop dat er meer verbinding komt, meer hulp voor partners zodat ze sterk blijven staan, in hun moedige momenten hun angsten onder ogen kunnen zien en deze om kunnen zetten in vertrouwen en kracht om door te gaan.

Wees als partner moedig genoeg om hulp te zoeken, een uitlaatklep, zoek een plek waar je kan opladen, ondersteuning krijgt. Maar ook een plek waar je nog kan lachen en lol kan maken, om zo de angst niet te laten overwinnen.