Meer dan een Diagnose: Waarom je bij ons geen 'patiënt' bent maar een collega

Het woord 'PTSS' klinkt klinisch, het klinkt als witte jassen, protocollen en een stempel op je voorhand dat zegt dat je 'kapot' bent, maar wie jarenlang in de frontlinie heeft gewerkt, weet dat de werkelijkheid veel complexer is. Je bent geen defecte machine die gerepareerd moet worden, je bent een professional wiens natuurlijke reacties op abnormale situaties zijn blijven hangen.

De taal van de werkvloer

Bij de meeste zorginstellingen moet je eerst drie keer uitleggen wat je werk precies inhield voordat ze begrijpen waarom een bepaalde melding je zo heeft geraakt. Die uitleg kost energie die je vaak niet hebt. Op het PTSS Platform spreken we de taal van de straat, we weten wat het betekent als je zegt dat de 'geur van de melding' nog in je neus zit, of dat de ruis in je hoofd niet stopt, we hebben aan een half woord genoeg. Dat onderlinge begrip is de krachtigste vorm van steun die er bestaat. Het haalt de eenzaamheid weg zonder dat er een therapeut aan te pas komt.

Het masker afzetten

Als hulpverlener word je getraind om een masker op te zetten. professionaliteit, daadkracht, onvermoeibaarheid. Dat masker heeft je gered in talloze situaties, maar als dat masker vast komt te zitten, wordt het een gevangenis. Thuis, op de bank, of in de supermarkt heb je dat masker niet nodig, maar het weigerd af te gaan. Op het platform, in 'De Veilige Haven', creëren we een omgeving waar dat masker eindelijk af mag. Hier is niemand die van je verwacht dat je de situatie onder controle hebt. Sterker nog, de erkenning dat je het even niet onder controle hebt, is hier de norm.

Kameraadschap als medicijn

In de actieve dienst was kameraadschap alles, je kon blind varen op je collega's. Wanneer je uitvalt met PTSS, valt die groep vaak weg, de wereld gaat door, de roosters worden gevuld, en jij zit thuis. Dat verlies van verbinding is vaak net zo pijnlijk als de PTSS zelf. Ik geloof dat herstel begint bij het terugvinden van die eenheid. Niet om samen in de put te blijven zitten, maar om elkaar te herinneren aan wie we zijn buiten die diagnose om. Je bent nog steeds die vlijmscherpe rechercheur, die dappere brandweerman of die loyale militair. De symptomen zijn er, maar ze definiëren niet wie je bent.

Landen in De Veilige Haven van Het PTSS Platform is er voor de momenten dat de wereld te luid wordt. Het is een plek voor rust, zonder de druk van 'moeten presteren' in een behandeltraject. Hier mag je gewoon zijn, je rugzak even neer zetten en praten met mensen die de beelden ook kennen.