Ik kan je wel vertellen dat ik, toen de diagnose PTSS gesteld werd, het in het begin niet erg vond. Het was zoals het was, we moesten ons allemaal aanpassen, ook mijn man, hij had er tenslotte niet om gevraagd.

Gaandeweg veranderde mijn gevoel, het begon een last voor mij te worden, het op mijn tenen lopen, de hete kolen steeds uit het vuur moeten halen, opletten met wat ik zei, er hing vaak spanning bij ons in huis. En dat niet alleen, ik werd ook taxi chauffeer van en naar afspraken, personal assistent omdat zijn brein niet meer functioneerde en alles vergat en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik veranderde in een verzorger in plaats van de partner die ik al jaren was.

Leuk, nee er waren momenten dat ook ik het allemaal niet meer trok. Er was toen der tijd geen plek waar ik mijn verhaal kwijt kon, als partner van terecht kon. Ieder gesprek ging over hem, of het nu bij de psycholoog, de case manager of bij zijn leidinggevende was. En op dat moment was dat heel logisch, af en toe kwam de vraag "hoe gaat het met jou?" maar toch voelde ik me alleen, onbegrepen, alsof er even 5 minuten tijd was voor mij en daarna ging het weer over mij man.