Je helpt je kind naar school, wil eigenlijk sporten maar ziet dat het huishouden nog wacht. De hond moet uit, het liefst een lange wandeling, maar er is zoveel te doen, en dan heb ik het er nog niet eens over dat er ook nog gewerkt worden.

Je vliegt van hot naar her en probeert tussendoor even rust te pakken door te gaan zitten, maar diep van binnen wil je zingen, dansen, lachen, plezier maken, je merkt je bent je vrolijkheid kwijt geraakt.

's Avonds zit je op de bank omdat je het gevoel hebt dat je bij hem moet zijn, maar het liefst lig je om 21.00 uur met een boek in bed, want jouw dag begint al weer vroeg en je weet niet wat de nacht gaat brengen.

Dit is niet hoe je had gedacht dat je leven er nu uit zou zien.

Het is een rare situatie, je had al een tijd door dat er iets niet lekker zat bij je partner, maar nu de diagnose PTSS is gevallen verklaard dat een heleboel.

Leuk? Nee zeker niet, voor beide niet, maar het leven gaat wel door.

Als er aan je gevraagd word hoe of het met je gaat is jouw antwoord standaard: "Ja hoor, het gaat prima", maar diep van binnen voelt het niet zo.

Jij bent degene die thuis de signalen als eerste opvangt, de plannen afzegt als de spanning te hoog oploopt, de kinderen behoedt voor de onrust, en 's nachts wakker ligt als hij eindelijk slaapt.

Zijn herstel gaat met ups en downs, maar jij staat er altijd, je vangt op, je houdt overeind, je incasseert de goedbedoelde adviezen van mensen die het toch niet begrijpen.

Het is een eenzame plek, niet omdat er niemand om je heen staat, maar omdat bijna niemand begrijpt wat het écht betekent om te leven met een partner met PTSS.